POLECAMY

Kluby i organizacje sportowe

Sport samolotowy

SPORT SAMOLOTOWY
 
     Sekcja samolotowa, utworzona jest w roku powołania Aeroklubu Włocławskiego, miała początkowo jedynie charrakter "usługowy" względem sekcji szybowcowej. Tworzyli ją zrazu dwaj piloci - Mieczysław Hajczuk i Jerzy Kwieciński, a możliwości rozwojowe i uprawianie wyczynu sportowego wyznaczał skromny sprzęt. Rywalizację sportową podjęto dopiero w 1965 roku, kiedy to włocławska załoga - pilot Walerian Włodarkiewicz i nawigator Maciej Słabęcki, wzięła udział w zlocie gwiaździstym dla uczczenia jubileuszu 30-lecia Areoklubu Grudziądzkiego.
     Pracą szkoleniową sekcji kierował M.Hajczuk. Z jego inicjatywy zorganizowano w 1969 roku I Włocławskie Zawody Rajdowo - Nawigacyjne. Ich triumfatorem został Włodzimierz Chabasiński. Odtąd włocławskie samoloty częściej pojawiały sie nad lotniskami różnych regionów kraju, np. jeszcze w tym samym roku załoga z Włocławka - pilot Jerzy Kwieciński i nawigator Tadeusz Godlewski, wzięła udział w Zlocie do Morza, zajmując 5 miejsce. Zwiększyła sie również częstotliwość zawodów organizowanych na lotnisku w podwłocławskim Kruszynie; pozwalała na to zwiększająca się liczba wyczynowych samolotów oraz wyszkolonych przez M.Hajczuka i J.Kwiecińskiego pilotów.
     Szkoleniowcy ci zorganizowali w 1970 roku I Okręgowe Zawody Samolotowe Rajdowo - Nawigacyjne Pomorza i Kujaw, które przyciągnęły do Kruszyna kilka tysięcy obserwatorów. Wśród 11 załóg startowały trzy włocławskie, z których pilot W.Chabasiński i nawigator Bogdan Włostowski zajęli drugie miejsce. Rok później para J.Kwieciński i T.Szulc zdobyła wicemistrzostwo Pomorza i Kujaw na zawodach w Bydgoszczy.
     Rok 1972 uważany jest za początek akrobatyki samolotowej we włocławskim areoklubie. Wiązało sie to z debiutem Marka Hernika,  który w kolejnych latach meldował się na 11 miejscu wśród najlepszych polskich akrobatów. Zapoczątkowało to zarazem udział w zawodach najwyższej rangi również specjalistów innych konkurencji samolotowych. Załoga w składzie A.Wasiak - pilot i W.Chabasiński - nawigator została dopuszczona do udziału w Rajdowo - Nawigacyjnych Mistrzostwach Polski - Nowy Targ 1973, które ukończyła na 17 pozycji. Z okazji przypadającego wówczas 15 lecia Areoklubu Włocławskiego na lotnisku w Kruszynie zorganizowano zawody o mistrzostwo Polski w akrobatyce sportowej.
     Włocławek coraz chętniej odwiedzany był przez pilotów sportowych. W 1978 roku w Kruszynnie odbyły się mistrzostwa Pomorza i Kujaw w kategorii rajdowo - nawigacyjnej, zakończone sukcesem gospodarzy - Mariusza Konarskiego i Mirosława Czarneckiego. Zwycięska załoga została zakwalifikowana do udziału w mistrzostwach Polski w tej konkurencji PPitrków Trybunalski 1978, zajmując tam w kategorii juniorów 19 miejsce na 26 startujących. Kolejne lataszkolenia i ćwiczeń nie przyniosły spektakularnych rezultatów. Warto tylko przypomnieć, że w 1984 roku zorganizowano II Włocławskie Zawody Samolotowe Rajdowo - Nawigazyjne, wygrane przez parę Krzysztof Kolibowski i Jan Karnicki. 
     Piloci sekcji samolotowej uczestniczyli ponadto w organizowanych dorocznie rajdach dziennikarzy i pilotów.
     Wyczyn sportowy nie stanowił jednak zasadniczego celu działania sekcji samolotowej. Szkolono pilotów turystycznych, zawodowych , instruktorów oraz prowadzono loty służące wynoszeniu szybowców oraz skoczków spadochronowych.
     Przy sposobności omawiania tej dyscypliny lotnictwa nie można pominąć dwóch katastrof, które wstrząsnęły społeczeństwem Włocławka. % V 1971 roku kierownik Aeroklubu Włocławskiego kpt. pil. Mieczysław Hajczuk wystartował wraz zpasażerem na samolocie Jak-18 do rutynowego lotu nad miastem. Po 15 minutach pojawił się nad lotniskiem w locie koszącym, z wypuszczonym podwoziem. Nad murawą lotniska wykonał figurę akrobatyczną - pół beczki w lewo na wznoszeniu, nie zwiekszając obrotów silnika. W pozycji plecowej zaczął momentalnie tracic wysokość. Próbował jeszcze wykonać dalszy obrót i wtedy samolot, wychodząc z położenia plecowego, zderzył się z ziemią. Samolot odbił się, wypadł z niego silnik, a kadłub po przekoziołkowaniu w powietrzu upadł na ziemię. M. Hajczuk zginął na miejscu, a jego pasażer zmarł w szpitalu.
     15 VI 1976 roku piloci Stanisław Kaźmierczak i J.Konopka wracali z Inowrocławia samolotem ZLIN-526F, którym wykonywali loty wraz z instruktorami Aeroklubu Kujawskiego. Wybrali drogę nad Czerniewicami, gdzie nad domem Konopki wykonali kilka figur pilotażu, a następnie polecieli nad dom Kaźmierczaka, gdzie ponownie w rejonie niskich zabudowań wykonywali efektowne, głębokie wiraże. Podczas tych ewolucji samolot zawadził skrzydłem o druty sieci energetycznej, położone kilkanaście metrów nad ziemią, a następnie runął na halę produkcyjną Zakładów Wytwórczych "Społem" przy ulicy Wroniej. Kadłub samolotu rozsrzaskał się i stanął w płomieniach. Tragedia rozegrała si e na oczach setek osób. J.Konopkę zdołano wyciągnąc dość szybko z rozbitej maszyny jeszcze przed eksplozją zbiornika z paliwem i zdołano uratować w szpitalu, natomiast St. Kaźmierczak w wyniku doznanych obrażeń, m.in. ciężkiego poparzenia , zmarł.

Szybownictwo

SZYBOWNICTWO
 
     Sekcja szybowcowa Aeroklubu Włocławskiego powstała latem 1959 roku po zakończeniu pierwszego w regionie kujawsko - dobrzyńskim obozu lotniczego, zorganizowanego przez Związek Harcerstwa Polskiego u Lubieniu Kujawskim. Pierwszym przewodniczącym sekcji został Józef Bromka.
     Już po roku działalności sekcji włocławscy szybonicy - Ryszard Łukanowski i Józef Bromka zdobywali pierwsze, śrebrne odznaki. W rok później Mieczysław Hajczuk, Walerian Włodarkiewicz i Zygmunt Jędrzejczak, zdobyli pierwsze diamenty: M. Hajczuk i Z.Jędrzejczak za lot docelowo-powrotny na trasie 304 km, a W.włodarkiewicz za przelot docelowy na trasie 302 km. Posiadaczem pierwszej złotej odznaki został Jerzy Kwieciński (1962), natomiast na listę zdobywców złotej odznaki z trzema diamentami jako pierwszy włocławianin wpisał się Tadeusz Mikołajczyk (1967). Wyczyny tego dokonali w następnych latach piloci Aleksander Wasiak i Henryk Koprowicz. Natomiast pierwsze przewyższennie do złotej odznaki szybowcowej wykonał J. Kwieciński w 1962 roku. W pierwszym okresie działania Auroklubu Włocławskiego, związanym z pracą na "starym" lotnisku w Lubieniu Kujawskim, do wyróżniających się szybowników należeli m.in. Maciej Słabęcki, Tadeusz Godlewski, Mirosław Rybacki i Czesław Radziwionka.
     Zdynamizowanie pracy sekcji nastąpiło przeniesienie jej na urządzone lotnisko w Kruszynie (1965). Włocławscy piloci coraz częściej brali udział w ogólnopolskich zawodach T.Mikołaczyk, po zwycięstwie na zawodach o puchar Warmii i Mazur, został zakwalifikowany do udziału w mistrzostwach Polski (1967), gdzie w stawce 39 najlepszych szybowników kraju uplasował się na 12 pozycji. Równocześnie poszerzyło się grono utalentowanych zawodników. Do czołówki m.in. Włodzimierz Chabasiński, Maciej Przybyszewski, Robert Łukaszewicz, Władysław Kurzawa, Wojciech Kowalski i Bogdan Ignaczewski. Startowali oni w wielu zawodach obok zawodników zaliczanych do najlepszych na świecie. Powiększyła się liczba posiadaczy diamentów i odznak szybowcowych. Brakował jednak efektownych zwycięstw w konkurencji z przedstawicielami innych aeroklubów. Dopiero w 1972 roku Aleksander Wasiak zdobył tytuł drugiego wicemistrza Pomorza. Kontynuowana była intensywna praca szkoleniowa koronowana diamentami.
     Jeden z najlepszych sezonów przypadł na 1973 rok, kiedy to Henryk Koprowicz otrzymał diament za lot docelowo-powrotny na trasie 509 kilometrów, a Krzysztof Trzeciakowski, Stanisław Kaźmierczak, Andrzej Klebański i Henryk Dziedzina zdobyli diamenty za przelot po trójkącie na trasie 326 kilometrów, zaś Marek Kamiński obleciał trójkąt 322 km. W tym samym czasie powrócono do zaniechanych poprzednio przelotów wysokościowych. Warunki do złotych oznak w tej kategorii wypełniali: Marek Grochowski (3600 m), Tadeusz Szulc (3450), Tadeusz Politowicz (4097). Równocześnie Włodzimierz Chabasiński zdobył po raz pierwszy dla Włocławka tytuł absolutnego mistrza Pomorza, a w ścisłej czołówce tych zawodów uplasowli się także - Bogdan Ignaczewski (drugi wicemistrz) i Mirosław Rybacki (IV miejsce). Do osiągnięć tej miary nawiązano dopiero w 1983 roku, kiedy to na analogicznych zawodach Henryk Koprowicz zdobył tytuł drugiego wicemistrza Pomorza.
     Ogółem, w ciągu 25 lat działania sekcji szybowcowej Aeroklubu Włocławskiego, jej dokonania są następujące: srebrnych oznak szybowcowych zdobyto 88, oznak złotych - 17, diamentowych za przelot 300 kilometrów - 33, diamentów za przelot 500 km - 12, diamentów za przewyższenie 5000 m  - 5 oraz pełnych odznak diamentowych - 3.

Lotnictwo Sportowe

LOTNICTWO SPORTOWE
 
     Lotnictwo sportowe obejmuje pięć dyscyplin: modelarstwo i rakietnictwo lotnicze, szybownictwo, spadochroniarstwo, sport samolotowy i sport balonowy.
     Rozwój lotnictwa sportowego został zapoczątkowany pionierskimi lotami Amerykanów braci Wilburga i Orvilla Wright (1903), którzy ustanowili pierwsze, oficjalne rekordy lotnicze. Polacy odegrali w tych sportach doniosłą rolę, a sukcesy sportowe datują sie od 1932 roku i zostały zapoczątkowane w imprezach samolotowych i balonowych najwyższej rangi międzynarodowej.
     W historii polskiego lotnictwa na trwałe zapisane są nazwiska pilotów pochodzących z Włocławka - Jana Nagórskiego i Stanisława Skarżyńskiego. J.Nagórski urodzony w 1888 roku, był pierwszym lotiniem polarnym. Wstawił się zwłaszcza udziałem w ratunkowej ekspedycji arktycznej, poszukującej zaginionej wyprawy Siedowa do bieguna północnego. W 1914 roku Nagórski, na hydroplanie "Farman", dokonał pierwszych w świecie lotów polarnych. S.Skarżyński urodzony 1899 roku w 32 roku życia dokonał lotu wokół Afryki, a w dwa lata później na polskim samolocie RWD-5 bis przeleciał samotnie nad Atlantykiem, ustanawiając międzynarodowy rekord odległości lotu w II kategorii sportów lotniczych 3582 km.
     Te wielkie sukcesy stały się bodźcem do rozwoju sportów lotniczych we Włocławku. W latach 1935-39 grupa uczniów Gimnazjum Ziemi Kujawskiej (szkołę tę ukończył Skarżyński), zrzeszona w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (LOPP), zdudowała trzy szybowce. Wykonano je pod kierunkiem Antoniego Mańkowskiego. Na szybowcach tych prowadzone były wstępne ćwiczenia pilotażu i krótkie loty nad szkolnym boiskiem; konstrukcje były wprawiane w lot przy użyciu gumowych lin. Próby te, którym towarzyszyło duże zainteresowanie włocławian, przerwała wojna.
     Rozwój lotnictwa sportowego w Polsce Ludowej wiąże się we Włocławku - podobnie jak w innych ośrodkach kraju - działalnością Aeroklubu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Początkowo od 1947 roku we Włocławku istniał oddział Aeroklubu Pomorskiego, zaś w 1957 roku utworzono samodzielny Aeroklub Włocławski.
     Pierwszą większą imprezą lotniczą, zorganizowaną z okazji otwarcia klubowego hangaru i lotnictwa w Krzywej Górze, był zlot gwiaździsty 21 załóg z całego kraju 1 V 1959 roku.

Dżudo

DŻUDO
    
     Dżudo (jap. judo: ju - zwinność, doskonałość, do - droga, sposób) jest sportem walki wywodzącym się z japonii. Reguły tej dyscypliny zebrał i usystematyzował prof. Jigoro Kano. Dżudo oparte jest na trzech podstawowych zasadach: pierwsza - doskonal samego siebie, druga  - ustąp a zwyciężysz, trzecia - maksimum efektu przy minimum wysiłku.
     Dyscyplina ta dotarła do Polski stosunkowo najwcześniej spośród innych wschodnich sportów walki (np. jujitsu, kendo, karate), zyskując dużą popularność zwłaszcza po włączeniu jej do programu olimpijskiego (1964).
     Początki uprawiania dżudo we Włocławku wiążą się z osobą Stanisława Nowaka, pracownia "Celulozy", który był inicjatorem utworzenie sekcji dżudo przy zakładowej jednostce Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej (1964). Sekcja przyjęła nazwę "Samuraj" i w krótkim czasie skupiła około 25 młodych zawodników. W 1970 roku zorganizowano pierwsze mistrzostwa Włocławkaw dżudo. Pierwszy tytuł zdobył Ryszard Konwerski, wyprzedzając Macieja Micińskiego oraz Andrzeja i Zdzisława Konwerskich.
     Bracia Konwerscy okazali się utalenttowanymi zawodnikami, a następnie szkoleniowcami i działaczami, zdobywając szybko kolejne stopnie wtajemniczenia. Już w 1972 roku Ryszard Konwerski został powołany do kadry narodowej, zdobywając tytuł mistrza woj. bydgoskiego w wadze lekkiej. Startował w mistrzostwach Polski (po przebrnięciu eliminacji okręgowych) oraz w zawodach międzynarodowych.
     Sekcja "Samuraj" działała w bardzo skromnych warunkach, bez fachowej opieki szkoleniowej. Mimo to sukcesy utalentowanych braci Konwerskich były magnesem dla wielu młodych ludzi we Włocławku i okolicznych miejscowościach. Jakkolwiek przyjmowano tylko najsprawniejszych (masowe uprawianie dżudo utrudniał brak odpowiedniej sali), to jednak zawsze ćwiczyło kilkudziesięciu zawodników. W pierwszym okresie do najbardziej utalentowanych - oprócz braci Konwerskich - zaliczani byli: Stanisław Włudarski, Stanisław Zarębski, Sławomir Tyszkowski, Jerzy Cywiński, Piotr Górecki, Jan Kwiatkowski, Bogdan Skowroński, Kazimierz Migdalski, Witold Ślarski, Józef szyksznian, Marian Brylski i Marek Ogrodowczyk. Miarą popularności dżudo wśród włocławskich kibiców może być fakt, że w plebiscycie redakcji tygodnika "Zycie Włocławka" w 1973 roku na najpopularniejszych sportowców Kujaw wschodnich i zachodnich Zdzisław Konwerski został sklasyfikowany na wysokim, piątym miejscu. W tym samym roku, na okręgowych zawodach w Bydgoszczy, zorganizowanych pod hasłem "Przegląd młodego zaplecza", trzech zawodników "Samuraja" - Grzegorz Tobiasz, Grzegorz Stachowiak i Sylwester Bordzyń zajęło wysokie, punktowane miejsca.
     Dżudo miało więc dobrą perspektywę, przynajmniej ze względu na poszerzające się grono utalentowanej młodzieży. Rozwój sekcji przeszedł wstępne oczekiwania działaczy jednostki OMO w "Celulozie", którzy nie byli w stanie sprostać rosnącym potrzebom organizacyjno-finansowym. Rozpoczęto rozmowy w sprawie przejęcia sekcji dżudo przez Spółdzielczy Klub Sportowy "Start" w miejsce rozwiązanej tam w 1973 sekcji kolarstwa torowego.
     W 1974 roku "Samuraj" przestał istnieć, a w to miejsce pojawiła się sekcja dżudo w "Starcie".
     W barwach klubu spółdzielczego trenowało około 40 zawodników. Treningi prowadzili bracia Konwerscy, posiadacze stopni mistrzowskich 1 dana. Pod ich kierunkiem szczególnie wysoką formę osiągnęli Waldemar Pasierowski, Krzysztof Kruszyński, Zbigniew Socha, Krzysztof Paczkowski, Henryk Nowogrodzki, Piotr Brzozowski, Jarosław Okuciński i Krzysztof Dębicki. W. Pasierowski był członkiem ligi centralnej. Obiecująco zapowiadali się również bracia Sławomir i Wiesław Seroczyńscy - członkowie kadry spartakiadowej oraz Sławomir Jeska, Andrzej Lewandowski, Grzegorz Rogalski i Henryk Mętlewicz.
     Dżudocy "Startu" byli klasyfikowani na drugim miejscu w skali swego zrzeszenia. Do ważniejszych osiągnięć zalicza się także zdobycie pierwszego miejsca w V Harcerskich Manewrach Techniczno - Obronnych przez drużynę w składzie: Andrzej Nejman, Krzysztof Paczkowski i Lech Dorobek. W 1977 roku do kadry narodowej zostali zaliczeni: Zbigniew Socha, Grzegorz Krzywiec i Krzysztof Kruczyński.
     Mariaż dżudoków ze "Startem" nie trwał jednak długo. I ten klub borykał się z kłopotami finansowymi, które spowodowały rozwiązanie sekcji jesienią 1979 roku.

Brydż sportowy

BRYDŻ SPORTOWY
 
     Brydż sportowy zwany początkowo porównawczym (contract bridge), wywodzi się z rozpowszechnionej po II wojnie światowej gry w karty zwanej "brydżem kółkowym". Zrazu grywano wyłącznie towarzysko, przeważnie w kręgach inteligencji. Gra systemem meczowym (a również turniejowym) zyskała rosnąco popularność w naszym kraju po 1956 roku , kiedy to utworzono Polski Związek Brydża Sportowego.
     W "brydża kółkowego" grano we Włocławku już w latach pieśćdziesiatych, a stałym miejscem towrzyskich spotkań pierwszych brydżystów był klub Naczelnej Organizacji Technicznej przy pl. Wolności 1. Stamtąd też wyrosły korzenie brydża sportowego. Impulsem stał się telewizyjny turniej miast,podczas którego przed kamerami wystąpiły w różnych konkurencjach reprezentacji Włocławka i Płocka. Z Inicjatywy Włodzimierza Sternowskiego do turnieju włączono mecz brydżowy. W tym pierwszym występie brydżową reprezentację Włocławka tworzyli Włodzimierz Sternowski, Ryszard Chyliński, Kazimierz Zalewski, Grzegorz Rempel, Wiesław Furtek, Lucjan Manke, Michał Winogrodzki, Witold Bartosiak i Zbigniew Mossakowski.
     Sportowy debiut zakończył się niepowodzeniem: przy własnych stolikach, w sali Powiatowego Domu Kultury włocławianie ulegli Płockowi 7:9, przegrywając także w rewanżu 4:12. Jednak spotkania te stały sie impulsem do zorganizowania i zarejestrowania pierwszej włocławskiej wyczynowej sekcji brydża sportowego. Powstała ona przy Powiatowym Domu Kultury startując na inaugurację w turnieju teamów o puchar prezesa bydgoskiego OZBS; włocławianie zajęli wówczas 4 miejsce na 9 startujących teamów.
     Na szerszą skalę brydż sportowy rozwinął sie dopiero w następnym roku (1968). Wiązało to się z przybyciem do Włocławka, na budowę Zakładów Azotowych, grupy inżynierów, którzy uprawiali wyczynowo brydża w innych zakładach na terenie kraju. Pierwszoplanową rolę odegrała Barbara Kowalska, która potrafiła zainteresować brydżem sportowym także te osoby, które dotąd grały jedynie towarzysko. Organizowano turnieje parami, zaćzęły powstawać sekcje; w 1969 roku jedna z klasy B składała się wyłącznie z drużyn włocławskich. Dominowały drużyny "Prosynchemu" przemianowana potem na "Azoty" , w której występowali m.in. Barbara Kowalska, Zbigniew Włodarczyk, Janusz Kozaczek, Zbigniew Kulczak, Jerzy Nowogrodzki, Aleksander Grabowski oraz "Metalowca" - Jerzy Linka, Piotr Kaliński, Grzegorz Rempel, Wiesław Furtek, Dariusz Borysow, Witold Bartosiak i Zbigniew Mossakowski. Zespoły te awansowały do klasy A, a w sezonie 1971 były już w szeregach ligi okręgowej.
     "Metalowiec" w 1971 roku został rozwiązany i sekcję tę przejął klub spółdzielczy "Krokus". "Krokus", w którego składzie występowali: Łukasz Kowalewski, Borysow, Linka, Kaliński i Mossakowski, po raz pierwszy w historii włocławskiego brydża sportowego wywalczyl prawo ubiegania się o wejście do II ligi (1972), jednak bez powodzenia.
     Największym jak dotychczas sukcesem włocławskich brydżystów był awans do II ligi. Wyczynu tego dokonała drużyna "Krokusa" (1981) startująca w składzie D.Borysow, P. Kaliński, Andrzej Sekuła, Stanisław Kępiński, Ryszard Śliwiński, Kazimierz Zalewski. W II lidze grali także Zbigniew Mossakowski i Lech Nadskakuła. "Krokus" wytrwał w szeregach II ligi tylko przez jeden sezon (1981-82). 
     Włocławskie pary uczestniczyły niejednokrotnie w turniejach o zasięgu ogólnopolskim oraz międzynarodowym. Najczęściej i z największym powodzeniem występowali w nich: D. Borysow, A. Sekuła, R. Śliwiński, K. Zalewski, Stanisław Siuda, Leon Kubicki i Stanisław Kępiński. Największym osiągnięciem było uplasowanie się w pierwszej dziesiątce mistrzostw kraju par Siuda - Zalewski, i Śliwiński - Sekuła (miejsca 8-9). Najbliższym zdobycia tytyłu mistrza krajowego, oznaczającego wpisanie na centralną listę klasyfikacyjną, był Borysow. Istotną przeszkodę w szybszym osiągnięciu tego poziomu stanowił fakt zbyt rzadkiego uczestnictwa w turniejach o większym znaczeniu. Wynikało to z dużego zaasorbowania czołowych zawodników, zajmujących odpowiedzialne stanowisko zawodowe.
     Od 1980 roku działał we Włocławku Okręgowy Związek Brydża Sportowego. W 1985 roku za całokształt osiągnięć sportowych, był on sklasyfikowany na 25 miejscu wśród 35 okręgów.
     Brydż uprawiany był w latach osiemdziesiątych w następujących ośrodkach: Włocławek - "Włocławia", "Alchemik", "Ursus", "Geodeta" i "Łącznik", Lipno - "Trefl", "Pik", "Atut" i "Pean"; Skępe - "Błękitni"; Rypin - "Lech"; Brześć Kujawski - "Łokietek"; Radziejów - "Mariaż"; Aleksandrów Kujawski - "Rywal", Dobre - "Bartosz.
     Oprócz wymienionych zawodników, z których część to zarazem organizatorzy, działacze i sędziowie, do najbardziej znanych i aktywnych należeli Tadeusz Potęgowski, Władysław Sykuła, Bruno Mielnik, Albin Borkowski, Waldemar Godlewski, Lech Bramorski, Andrzej Mitke i Janusz Ziemiańczyk. Brydż sportowy uprawiany był przez 150 zawodników. Ponadto wiele osób grywało towarzysko w klubach, świetlicach oraz prywatnie.